Mon cher
ami,

Het spijt me het
te moeten bekennen, maar met je laatste schrijven ben je me geloof ik kwijt
geraakt. Ik begrijp er niet veel van. Je bent naar een bordeel geweest, maar
niet als klant? Wat ga je er dan zoeken? Ging je echt alleen maar om te
kijken??

Verderop schrijf
je dat er ‘helaas geen meisjes waren’. Wat moet je dan met die meisjes als je
geen klant bent. Wat zoek je in een bordeel als je niet ook op zoek bent naar
dat beetje genegenheid waar we allemaal op z’n tijd naar hunkeren?

En dit tafereel schilderde je al vóór dat je binnenging? Je schrijft
over een schimmiger wereld bij Rachel. Maar niets is minder waar. Ze was heel
helder en duidelijk over de afspraken die je met haar maakte. Ze was zelfs een
beetje intimiderend. Dat heb je goed getroffen. Ik vind het schilderij wat je
maakte niet schimmig, eerder broeierig. En is het toeval dat de klant op mij
lijkt? Je hebt me wel timide afgeschilderd, wat onbeholpen. Goh wat was ik
verliefd op die hoer. In een vlaag van woede en verbijstering heb ik een stukje
van mijn oorlel afgesneden en aan haar gegeven. Gauguin maakte me gek met zijn
verhalen over zijn amoureuze avondjes met Rachel. Ik was zo jaloers, je hebt er
geen idee van. Gek, als ik daar nu op terug kijk. Gauguin plaagde me gewoon. Wat
had ik anders verwacht? Dat een hoer me trouw zou zijn. Dat ze alle avonden dat
ik geen geld had braaf zou zitten wachten? Hoe naïef en in de war was ik toen. Over
valse romantiek gesproken!

Maar jouw
schilderijtje over Valse romantiek moet wel wat op gaan leveren. Goed dat je
dit werk kiest voor die veiling. Mensen houden wel van pikanterieën. Denk maar
aan de 17e eeuwse schilders. Zo’n poelierswinkeltje
van Van Mieris is toch gewoon een pin-up avant la lettre? Al die verwijzingen naar seksualiteit, de putti met de bok, het dode
wild, de bos wortelen, de klaproos….

Geniet van je
laatste weken in mijn dorpje daar op de hei. En stop niet al te snel met werken

Je te serre bien
la main,

Vincent

R.N.