Blog Image

Waarde Vincent,

Brieven aan Vincent van Gogh

Reacties in beeld en tekst op het werk en de brieven van Vincent van Gogh (1853-1890)

br. 34A

Kunst Posted on Mon, January 23, 2012 23:36:12

Amice,

Ik moet inderdaad glimlachen met je brief van vrijdag,
maar niet omdat ik je wilde plagen, maar om wat je schrijft over die bos
wortels. Ik bedoelde het voorbeeld enkel om aan te geven dat pikanterieën het
goed doen bij een breed publiek. Maar je hebt volkomen gelijk als je vindt dat
de verwijzing en symboliek vergezocht is! Eet jij maar wortels voor je ogen…

En ik plaagde je niet met die brief, ik begrijp echt
niet zo goed wat je in een leeg bordeel zoekt. Ik dacht dat je vooral geboeid
was door de mensen, door hun onderlinge verhoudingen. Heb je er echt iets van
opgestoken? Behalve dat je onder de indruk was van de glamour en rijkdom. De
ranzige kamertjes die Rachel kon huren steken inderdaad modderig af bij jouw
beschrijving van het bordeel in Zundert. Echter, mijn atelier verdwijnt ook in
het niets bij dat luxe gastatelier van jou daar naast het kerkje van mijn Pa.

Het maakt me nostalgisch
als ik eraan denk, aan die plek. Breng jij een bezoek aan het graf van mijn
broertje voor me? Mijn moeder keek altijd zo droevig als ze er langs kwam. Die
blik vergeet ik nooit meer. En één keer herinner ik me mijn vader bij het
grafje. De tranen in zijn ogen, in zijn handen het boek van Bungener: Bij het lijkje van mijn kind. Misschien
heb ik altijd wel gevoeld dat ik die leegte van mijn ouders nooit kon vullen. Leefde
ik mijn leven voor twee!! Breng die kleine zo geliefde jongen een groet van me,
als je wilt?

Maar nu wat anders: Bij je
laatste brief – goh wat heb jij een tempo van schrijven de laatste dagen – word
ik natuurlijk nieuwsgierig of ik kan zien welk lijntje dat laatste nachtelijke
lijntje was. Is het die in de hals, die zo mooi iets concreets geeft aan deze
verder wat vage tekening? Laat de pikanterieën en bordeelscènes maar voor het
brede publiek! Ik heb meer met je zelfportretten merk ik. Maar ja, dat was voor
mijzelf ook een geliefd thema. Alsof je je het meest bloot geeft als kunstenaar
als je je eigen kop tot onderwerp neemt. Met alle twijfel, alle emotie, alle
onvermogen, samengebald in die ene kop. Dat maakt het sterk! Het heeft
bezieling.

Goed dat je de rust hebt gevonden om daaraan te werken. Als
je even doorzet heb je een hele serie van die koppen aan het eind van de week!

Met een ferme handdruk,

Je Vincent

R.N.




br. 34 Nachtwerk

Kunst Posted on Mon, January 23, 2012 11:33:06

Vannacht heb ik
weer een zelfportret voltooid. Ik ben er voor mijn doen erg lang mee bezig
geweest. Steeds bleef ik het maar aanpassen, waardoor het in mijn ogen mislukte
en ik weer opnieuw kon beginnen, maar vannacht zette ik één lijntje en toen was
ik tevreden. Vanochtend zag ik natuurlijk weer allerlei details die niet
kloppen, maar ik laat het maar zo.

Soms moet je een
werk maar accepteren en kan het op termijn misschien wel beter in de smaak
vallen dan een werk dat na voltooing perfect leek. Had jij dat ook? Als ik het
goed heb onthouden beschouwde jij De Aardappeleters als jouw eerste grote
meesterwerk, waar je ook later nog tevreden over was. Het wordt tegenwoordig in
ieder geval nog steeds gezien als één van jouw topstukken, een icoon, zoals De
Nachtwacht van Rembrandt, of De Mona Lisa van Leonordo da Vinci. Nynke Deinema,
één van de andere kunstenaars die in het gastatelier van het Vincent van
GoghHuis heeft gewerkt, gebruikte een ansichtkaart van De Aardappeleters om met
Oost-Europese gastarbeiders op de Zundertse kwekerijen te communiceren. De
arbeiders herkenden het beeld allemaal. Dat vind je vast prachtig om te horen?

Nu ik in mijn
laatste week ben aanbeland is er wel een soort rust over me gekomen. In het
begin voelde ik de druk om werk te maken; werk dat er ook nog goed uit zag. En
als er dan mensen in het atelier kwamen die niets over het werk zeiden, maar
alleen iets over de mooie ruimte, het licht, de peren op het glazen plafond,
dan moest ik mezelf echt weer motiveren.

Misschien is een
maand ook te kort. Ik weet het niet. Zou ik anders gewerkt hebben als ik hier
een half jaar zou mogen blijven, of een jaar? Ik denk niet dat mijn tempo zou
veranderen. Dat ligt altijd hoog – niet zo hoog als dat van jou, dat is maar
weinigen gegeven – maar misschien had ik mezelf dan meer tijd gegund voor
reflectie. Maar laat ik ophouden met mijmeren, dat kan over een week ook nog.
Ik ga weer wat doen!

Ik groet je,

Gert-Jan