Vannacht heb ik
weer een zelfportret voltooid. Ik ben er voor mijn doen erg lang mee bezig
geweest. Steeds bleef ik het maar aanpassen, waardoor het in mijn ogen mislukte
en ik weer opnieuw kon beginnen, maar vannacht zette ik één lijntje en toen was
ik tevreden. Vanochtend zag ik natuurlijk weer allerlei details die niet
kloppen, maar ik laat het maar zo.

Soms moet je een
werk maar accepteren en kan het op termijn misschien wel beter in de smaak
vallen dan een werk dat na voltooing perfect leek. Had jij dat ook? Als ik het
goed heb onthouden beschouwde jij De Aardappeleters als jouw eerste grote
meesterwerk, waar je ook later nog tevreden over was. Het wordt tegenwoordig in
ieder geval nog steeds gezien als één van jouw topstukken, een icoon, zoals De
Nachtwacht van Rembrandt, of De Mona Lisa van Leonordo da Vinci. Nynke Deinema,
één van de andere kunstenaars die in het gastatelier van het Vincent van
GoghHuis heeft gewerkt, gebruikte een ansichtkaart van De Aardappeleters om met
Oost-Europese gastarbeiders op de Zundertse kwekerijen te communiceren. De
arbeiders herkenden het beeld allemaal. Dat vind je vast prachtig om te horen?

Nu ik in mijn
laatste week ben aanbeland is er wel een soort rust over me gekomen. In het
begin voelde ik de druk om werk te maken; werk dat er ook nog goed uit zag. En
als er dan mensen in het atelier kwamen die niets over het werk zeiden, maar
alleen iets over de mooie ruimte, het licht, de peren op het glazen plafond,
dan moest ik mezelf echt weer motiveren.

Misschien is een
maand ook te kort. Ik weet het niet. Zou ik anders gewerkt hebben als ik hier
een half jaar zou mogen blijven, of een jaar? Ik denk niet dat mijn tempo zou
veranderen. Dat ligt altijd hoog – niet zo hoog als dat van jou, dat is maar
weinigen gegeven – maar misschien had ik mezelf dan meer tijd gegund voor
reflectie. Maar laat ik ophouden met mijmeren, dat kan over een week ook nog.
Ik ga weer wat doen!

Ik groet je,

Gert-Jan