Amice,

Ik moet inderdaad glimlachen met je brief van vrijdag,
maar niet omdat ik je wilde plagen, maar om wat je schrijft over die bos
wortels. Ik bedoelde het voorbeeld enkel om aan te geven dat pikanterieën het
goed doen bij een breed publiek. Maar je hebt volkomen gelijk als je vindt dat
de verwijzing en symboliek vergezocht is! Eet jij maar wortels voor je ogen…

En ik plaagde je niet met die brief, ik begrijp echt
niet zo goed wat je in een leeg bordeel zoekt. Ik dacht dat je vooral geboeid
was door de mensen, door hun onderlinge verhoudingen. Heb je er echt iets van
opgestoken? Behalve dat je onder de indruk was van de glamour en rijkdom. De
ranzige kamertjes die Rachel kon huren steken inderdaad modderig af bij jouw
beschrijving van het bordeel in Zundert. Echter, mijn atelier verdwijnt ook in
het niets bij dat luxe gastatelier van jou daar naast het kerkje van mijn Pa.

Het maakt me nostalgisch
als ik eraan denk, aan die plek. Breng jij een bezoek aan het graf van mijn
broertje voor me? Mijn moeder keek altijd zo droevig als ze er langs kwam. Die
blik vergeet ik nooit meer. En één keer herinner ik me mijn vader bij het
grafje. De tranen in zijn ogen, in zijn handen het boek van Bungener: Bij het lijkje van mijn kind. Misschien
heb ik altijd wel gevoeld dat ik die leegte van mijn ouders nooit kon vullen. Leefde
ik mijn leven voor twee!! Breng die kleine zo geliefde jongen een groet van me,
als je wilt?

Maar nu wat anders: Bij je
laatste brief – goh wat heb jij een tempo van schrijven de laatste dagen – word
ik natuurlijk nieuwsgierig of ik kan zien welk lijntje dat laatste nachtelijke
lijntje was. Is het die in de hals, die zo mooi iets concreets geeft aan deze
verder wat vage tekening? Laat de pikanterieën en bordeelscènes maar voor het
brede publiek! Ik heb meer met je zelfportretten merk ik. Maar ja, dat was voor
mijzelf ook een geliefd thema. Alsof je je het meest bloot geeft als kunstenaar
als je je eigen kop tot onderwerp neemt. Met alle twijfel, alle emotie, alle
onvermogen, samengebald in die ene kop. Dat maakt het sterk! Het heeft
bezieling.

Goed dat je de rust hebt gevonden om daaraan te werken. Als
je even doorzet heb je een hele serie van die koppen aan het eind van de week!

Met een ferme handdruk,

Je Vincent

R.N.