Blog Image

Waarde Vincent,

Brieven aan Vincent van Gogh

Reacties in beeld en tekst op het werk en de brieven van Vincent van Gogh (1853-1890)

br. 37A

Kunst Posted on Thu, January 26, 2012 13:22:43

Waarde vriend,

Ik wist het! Van dat nachtelijke lijntje! Het verheugd
me dat ik mijn schildersoog nog niet verloren heb, na al die tijd.

Maar je laatste brief verontrust me. Waarom heb je geen
foto van hem gemaakt: de voyeur bekeken. Het is wel gek dat jou dit moet
overkomen. Jij die zo in voyeurisme bent geïnteresseerd. Maar dat er iemand
rond je atelier snuffelt vind ik toch wel ver gaan. En wat veroorzaakte die
klap? Denk je dat hij uitgegleden is over een rotte peer? Net goed. Dan moet
hij je maar niet lastig vallen.

Het gebeurde roept bij mij herinneringen op aan mijn
laatste periode in het Gele Huis. Ik herinner me hoe de heer Crévoulin, mijn
buurman steeds door een spleetje tussen de luiken naar me stond te gluren. De
buren, arme lieden, ze waren bang voor me. Tja, nou dronk ik natuurlijk best
behoorlijk in die tijd. Maar ik werd ook gek van die kinderen die steeds maar
achter me aan liepen. Ik heb ze één keer, toen ik het echt spuugzat was
ontzettend laten schrikken. Daarna dacht de hele buurt dat ik ze wat aan zou
doen. Ik, die nog geen vlieg dood zou slaan!!

Maar genoeg over mij. Wat je schreef over de zwarte
zelfportret: dat het nu wat beter met je gaat. Ging het niet goed dan? Toen je
in het atelier begon? Daar heb je me niet over geschreven. Ik dacht dat je erg
veel zin had om te beginnen. Nu lijkt het of je opgelucht bent dat het er bijna
op zit. Of haal ik me nu iets in mijn hoofd?

Weet dat je me alles kunt schrijven,

Je Vincent

R.N.

PS: als die kerel weer opduikt, zou ik zeker een foto
van hem trekken!!



br. 37 De kijker

Kunst Posted on Thu, January 26, 2012 12:08:37

De Oude Buisse
Hei was prachtig. Behoorlijk modderig en daardoor waarschijnlijk ook zo stil.
Op het autoverkeer in de verte na dan, maar waar hoor je dat in Nederland nou
niet? Met een frisse neus ging ik weer het atelier in. Maar al met al was ik
toch niet zo productief als ik gehoopt had.

Er stond
gisteravond namelijk ineens een merkwaardige figuur voor het raam van het
atelier, met een hond. Nee, niet Joke, want die vind ik inmiddels niet
verontrustend meer. Dit was andere koek: een man, nog geen dertig, schat ik,
die me strak aan stond te kijken. Ik keek even terug, knikte vriendelijk en
ging door met werken. Hij ging door met kijken. Zonder te bewegen. De hond
wachtte geduldig; hij was het blijkbaar gewend dat zijn baas zich zo kon
concentreren. Na een paar minuten knikte ik nog eens, maar de man bleef
onverstoorbaar staan, ook al was het zacht gaan regenen. Ik besloot hem te
negeren.

Dat leek te
werken. Toen ik weer opkeek, was hij verdwenen. Alleen werd het er niet aangenamer
op, want nu hoorde ik hem rond het atelier scharrelen. De buitenkant van het
atelier is afgewerkt met houten latjes. Tussen elk latje zit een duimbreed
lucht. Dat is mooi en het geeft overdag veel lichtinval, maar ’s avonds levert
het honderden kijkgaten op; kijkgaten waardoor mensen mij wel zien, maar ik hen
niet…

Plotseling klonk er een harde klap tegen de betimmering, aan de
achterzijde van het atelier. Plichtmatig stond ik op en deed de deur open. De
man kwam voorbij gelopen, met een blik die twijfelde tussen gêne en bravoure.
Ik vroeg hem nog wat er aan de hand was, maar hij antwoordde niet. Voyeurs zijn
blijkbaar geen praters.

Vanochtend ben ik
toch even aan de achterkant gaan kijken. Aan het gebouwtje was niets te zien.
Wel zag ik in het gras een tot moes gereduceerde peer, in een langwerpig spoor
en een verraderlijke waslijn waar dauwdruppels aan hingen te drogen. Je hoeft
geen Peter R. De Vries te zijn om hier te kunnen reconstrueren. Hopelijk komt
de man zich niet nog een keer aan het atelier stoten.

Groeten vanuit
een grijs Zundert,

Gert-Jan