Waarde vriend,

Ik wist het! Van dat nachtelijke lijntje! Het verheugd
me dat ik mijn schildersoog nog niet verloren heb, na al die tijd.

Maar je laatste brief verontrust me. Waarom heb je geen
foto van hem gemaakt: de voyeur bekeken. Het is wel gek dat jou dit moet
overkomen. Jij die zo in voyeurisme bent geïnteresseerd. Maar dat er iemand
rond je atelier snuffelt vind ik toch wel ver gaan. En wat veroorzaakte die
klap? Denk je dat hij uitgegleden is over een rotte peer? Net goed. Dan moet
hij je maar niet lastig vallen.

Het gebeurde roept bij mij herinneringen op aan mijn
laatste periode in het Gele Huis. Ik herinner me hoe de heer Crévoulin, mijn
buurman steeds door een spleetje tussen de luiken naar me stond te gluren. De
buren, arme lieden, ze waren bang voor me. Tja, nou dronk ik natuurlijk best
behoorlijk in die tijd. Maar ik werd ook gek van die kinderen die steeds maar
achter me aan liepen. Ik heb ze één keer, toen ik het echt spuugzat was
ontzettend laten schrikken. Daarna dacht de hele buurt dat ik ze wat aan zou
doen. Ik, die nog geen vlieg dood zou slaan!!

Maar genoeg over mij. Wat je schreef over de zwarte
zelfportret: dat het nu wat beter met je gaat. Ging het niet goed dan? Toen je
in het atelier begon? Daar heb je me niet over geschreven. Ik dacht dat je erg
veel zin had om te beginnen. Nu lijkt het of je opgelucht bent dat het er bijna
op zit. Of haal ik me nu iets in mijn hoofd?

Weet dat je me alles kunt schrijven,

Je Vincent

R.N.

PS: als die kerel weer opduikt, zou ik zeker een foto
van hem trekken!!