Waarde Gert-Jan,

Het stemt me
droevig te weten dat jij niet langer daar bent. Met je opmerking over de vogels
die veel leven maken, zie ik zo de kauwtjes en kraaien voor me die – ook in
mijn tijd al – huizen in de bomen op het kerkhof. Het was goed om een
vriend daar te hebben, op mijn geboortegrond. Och, dat Zundert….

Maar je hebt
gelijk, het voorjaar zit al in de lucht, jouw leven gaat door! Wat goed dat er
direct publiek voor je deur stond toen je de expositie opende. Dat was in mijn
tijd anders. Nu staan ze wel in rijen voor de deur in Amsterdam, maar toen ik
zelf nog rondliep, zat ik soms uren te wachten in een etablissement waar we
onze werken toonden. En dan kwamen uiteindelijk alleen de deelnemers een borrel
drinken en discussiëren over het werk. En natuurlijk de vaste bezoekers van het
café. Maar die begrepen niets van waar wij mee bezig waren.

Tja, nu moet je afscheid nemen. “Partir c’est mourir un peu”, het zal
pijn doen, maar zonder pijn kom je nergens in het leven. Neem dat van mij aan!
Als je verder wilt, moet je niet stil blijven zitten, maar jezelf af en toe
onderweg begeven: En route!!

Ik voeg een
schetsje voor je bij, dat ik heel lang geleden eens maakte, toen ik nog veel
moest leren. Maar de emotie zit er al aardig in. Ik wens je een gids zoals
deze, een licht op het duistere pad dat je nog zal gaan. Ach, ik bedoel gewoon
dat ik je het beste wens, voor nu, voor later.

En beste kerel,
schrijf me eens, zo nu en dan, als je de tijd kunt vinden!

t.à.t,

Vincent

R.N.